ชีวิตของคนแต่ละคนบนโลกกลมๆ เบี้ยวๆ ใบนี้
ล้วนมีความคล้ายและความต่างกันทั้งสิ้น
ในบางส่วนของบางคน อาจคล้ายกัน
แต่ก็ไม่มีใครคนใด คู่ใด
ที่จะมีชีวิต ความคิด การเติบโต ที่เหมือนกัน ทับกันโดยสนิท
ก็คงคล้ายกับต้นไม้แต่ละต้นที่งอกงามอยู่บนผืนดิน
แม้จะเป็นประเภทเดียวกัน พันธุ์เดียวกัน ออกมาจากฝักต้นแม่ต้นเดียวกัน
ไม่ว่าอย่างไร ก็ยังมีความต่างกันอยู่ดี
ในแต่ละย่างก้าวของชีวิต
คนทุกคนต้องเรียนรู้ และ เติบโต
มีคนเคยบอกฉันไว้ว่า เพราะเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีการพัฒนา
ในทุกลมหายใจ เราทุกคนต่างเติบโตขึ้นทีละน้อย ในทิศทางที่ต่างกันไป
ไม่ใช่ในแง่ร่างกายเพียงอย่างเดียว
แต่รวมถึงการเติบโตทางจิตใจด้วย
ในก้าวหนึ่งของความรัก
ก้าวที่ฉันเหยียบย่างผ่านไป
ฉันเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากย่างก้าวนี้
ทั้งสุข ทุกข์ เจ็บปวด และผิดหวัง
เป็นก้าวที่ทำให้ชีวิตของฉันมีบางสิ่งมากกว่าความเรียบง่ายในธรรมดาทุกวัน
หนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา
ชีวิตของฉันจมอยู่ในความรัก
รักที่ผิดหวัง เจ็บช้ำ
จมอยู่ในความหวังที่แสนริบหรี่ ที่ความรักจะกลับมาสวยงามเหมือนที่เคย
จมอยู่ในความขุ่นมัว ของความไม่เข้าใจ และไม่อาจยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น
จมอยู่ในห้วงทุกข์ ได้ทุกขณะจิต
ในช่วงแรกๆ คนรอบข้าง ต่างสงสาร เห็นใจ และเป็นห่วง
คอยดูแล ปลอบโยน หวังให้หายเศร้า คลายทุกข์
ต่างก็บอกให้ลืมไปเสีย รักที่ไร้ค่า
รักแค่ไม่นาน ลืมไปเถอะ รอความรักใหม่ๆ ที่จะเข้ามาดีกว่า
ฉันรับฟัง ฉันรับรู้ แต่ฉันไม่คิดจะลืม
ฉันดื้อ ฉันบอกพวกเขาเช่นนั้น
นานวันเข้า ความสงสาร เริ่มเปลี่ยนเป็นความระอา
เหนื่อยหน่าย ระอาใจ ที่ฉันไม่ยอมปล่อยวางเสียที
ยังคงจมอยู่กับความทุกข์เดิมๆ อยู่นั่น
ทั้งๆ ที่จะเลิกเป็นทุกข์ก็ทำได้ แค่ "ตัดใจ"
ไม่ใช่ฉันไม่รู้ ไม่ใช่ฉันทำไม่ได้ ไม่ใช่ฉันไม่อยากทำ
แต่เพราะคนแต่ละคน มีวิถีทางในการเติบโตที่ต่างกัน
สำหรับบางคน สามารถก้าวข้ามผ่านเรื่องราวต่างๆ ได้ในชั่วข้ามวัน
แต่บางคน ใช้เวลายาวนาน นานกว่านั้นมากนัก
เหมือนต้นไม้แต่ละพันธุ์ ที่ต่างก็ใช้เวลาเติบโต
ผลิดอกออกผล ยาวนานต่างกันไป
ต้นถั่วงอก ใช้เวลาเพียงวันสองวัน ก็เติบโตสวย
แต่นั่นคงไม่ใช่วิถีทางในแบบของฉัน
ฉันคงเป็นเหมือนเมล็ดของต้นไม้
ค่อยฝังตัวลงดิน ค่อยแหย่ราก โผล่ออกมาจากเปลือกแข็งที่หุ้มห่อ
แต่ละราก กว่าจะทะลุผ่านเปลือกหนา ต้องใช้เวลา และความเจ็บปวดไม่น้อย
รากอ่อน ต้องเข้มแข็ง แข็งแรงพอที่จะแทรกผ่าน รอยแยกของเปลือกออกมาได้
และเมล็ดน้อยนั้น ก็ต้องแข็งแรงพอจะต่อสู้กับสิ่งอื่นภายนอกเปลือกหนานั้นด้วย
ไม่ใช่ฉันไม่รู้วิธีที่จะคลายความทุกข์ที่ฉันมีอยู่
แต่เพราะมันเป็นวิถีทางของตัวฉัน ที่จะเติบโตในแบบนี้
ปีกว่า เมล็ดพันธุ์ของความรู้สึกของฉัน มันหยั่งราก แน่นหนา
เตรียมจะผลิใบเขียว ใบน้อย ใบแรก เพื่อรับแสงอาทิตย์ อีกครั้งหนึ่ง
ฉันเชื่อว่า ฉันเลือกทางเดินที่ดีที่สุดแล้วสำหรับตัวฉันเอง
ฉันได้พิจารณาความรู้สึกในทุกขณะที่จะก้าวเติบโตขึ้นในแต่ละครั้ง
แม้หลายครั้ง อาจจะผิดพลั้งบ้าง เจ็บปวดกลับมาบ้าง
แต่ฉันก็ได้เติบโตขึ้นเสมอ
ณ วันนี้ แม้ใบไม้ใบแรก ยังไม่ผลิ
แต่อีกไม่นาน อีกไม่นาน
ฉันเพียงรอคอยเวลา
รอเวลาที่พร้อม ที่สมบูรณ์ อย่างแท้จริง
เมื่อฉันมองย้อนกลับไปวันวาน
หากฉันฝืนทำตัวเป็นเหมือนต้นถั่วงอก
ฝืนจะลืม ฝืนจะตัดขาด ในเวลาอันสั้น
ฉันไม่แน่ใจว่า ในวันนี้ ฉันจะเป็นเช่นไร
อาจสับสนในความรู้สึก เพราะ ไม่แน่ใจกับสิ่งที่ได้ด่วนตัดสินใจไป
หรือ อาจเป็นสุขกับสิ่งที่เลือก
ไม่มีใครรู้
เอาเป็นว่า ในขณะนี้ ฉันพึงพอใจกับ "สภาพ" ที่ฉันเป็นอยู่
และมั่นใจใน "การเติบโต" ที่ฉันกำลังก้าวย่างไปข้างหน้า
ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวล
รอดูใบไม้ใบแรก โผล่พ้นดิน มารับแสงอาทิตย์ อันอบอุ่น
เพื่อที่จะเติบโตขึ้นเป็นไม้ใหญ่ ที่เข้มแข็ง ต่อไป
