ในความว่างเปล่า มีหลายสิ่งอยู่เต็ม
ในความเป็นตัวฉัน กลับไม่มีตัวฉัน
ในความเป็นตัวเขา อาจไม่ใช่ตัวเขา
...
เพื่อนคนหนึ่ง นำทางเปิดหัวใจฉันสู่โลกของ ความว่างเปล่า
...
ฉันเพิ่งเข้าใจคำว่า อย่ายึดติดใน "ตัวกู" "ของกู"
เพิ่งเข้าใจในความหมายที่มันควรจะเป็น หรือ น่าจะเป็น
มากไปกว่า ความเข้าใจลอยๆ ว่า อย่ายึดติดความเป็นเจ้าของ
คิดว่า เข้าใจ แต่ไม่เคย รู้สึก
...
เขาบอกว่า
ตัวของเราที่เราคิดว่า "รู้จัก" นั้น
เป็นเพียง "ความคิด" เท่านั้น
ตัวของเรา เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา
เรารู้จักเรียนรู้ เติบโต ปรับเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงตัวเอง
แต่เรากลับยึดติดว่า เราเป็นแบบนั้น แบบนี้ ตาม "ความคิด" ที่เราขีดกรอบเอาไว้
นั่นล่ะ ยึดว่า "ตัวเรา" เป็นเช่นนั้น
นั่นล่ะ "ตัวกู"
...
เช่นกัน
เมื่อเรา "คิดว่า" รู้จักใครคนหนึ่ง
"รู้จัก" ในตัวเขา
นั่นเรากำลังขีดกรอบ ว่าเรารู้จัก "ตัวเขาในความคิดของเรา"
มันไม่ใช่ "ตัวเขา" จริงๆ เลย
ต่อให้เป็นเจ้าตัวเอง
เชื่อว่า เขาก็ยังไม่รู้จักตัวเอง จริงๆ นัก
ก็คงไม่ต่างจาก เรา ๆ ที่ยึดติดความเป็น "ตัวตน"
จาก "ความคิด" ที่เราเป็น
ทั้งๆ ที่ "ตัวตน" ของเรา สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้ตลอดทุกขณะ
...
แล้วทำอย่างไร ถึงรู้จักตัวเราได้
ฉันขอเอาคำที่เขากล่าวไว้มาแปะตรงนี้
นำความคิดดีดี มาเผยแผ่ เพื่อนคงไม่ว่ากันนะ ;)
ก็ไม่มี "ตัวเรา" จะรู้จักได้ไง
เราไม่ต้องไปรู้จัก "ตัวเรา" , "ตัวกู"
ที่พี่เขียนว่า what we are/ who we are is so spontaneous and momentary
เรารู้จักตัวเราได้แค่ ณ ปัจจุบันขณะ
มีสติกับสิ่งที่คิด สิ่งที่ทำ
นั่นล่ะรู้จักตัวเอง
by vichak panich
อ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://spaces.msn.com/members/pvichak/
...
ฉันมักมั่นใจเสมอว่า ฉันรู้จัก "ตัวเขา"
แต่แท้จริงแล้ว ฉันก็แค่ รู้จัก "ตัวเขาในความคิดของฉัน"
ก็แค่ "ตัวเขาในอดีตที่ฉันเคยสัมผัส"
ซึ่งนั่นอาจไม่ใช่ "ตัวเขาในเวลานี้ วินาทีนี้"
และ "ตัวฉัน" ที่ฉันรู้จัก ก็ไม่ใช่ "ตัวฉัน"
มันก็เท่านั้น
...
"รู้จักตัวเราในขณะ ปัจจุบัน ... มีสติกับสิ่งที่คิด ที่ทำ"
ฉันกำลังพยายาม
