ฝนตกเสียงดังอยู่ข้างนอกหน้าต่าง
ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก
เฝ้ามองเจ้าเครื่องสีดำแบนๆ ที่มีเมาส์กระพริบๆ เรืองแสงอยู่ข้างๆ
ฉันเปิดมันขึ้นมา จ้องมองผ่านจอสี่เหลี่ยม
แล้วเริ่มการค้นหา ...ในอีกค่ำคืนหนึ่ง
....
หลายวันมานี่ ทุกครั้งที่ฉันเปิดเจ้าจอสี่เหลี่ยมนี่ขึ้นมา
แล้วเดินด้อมๆ มองๆ ดูแถวๆ นี้
ฉันจะพบ "เพื่อนบ้าน" อย่างน้อยก็คนสองคน เสียทุกครั้ง
บางครั้ง ฉันก็ถือวิสาสะ เข้าไป "บ้านใหม่" ของพวกเขา
แล้วก็พบรายชื่อ "เพื่อนบ้าน" คนอื่นๆ เพิ่มเติม
มันเป็นการค้นหา ... ที่ตามมาด้วยความรู้สึกที่ว่า "อ๋อ อยู่นี่เอง"
....
ที่ที่ฉันจากมา มี "เพื่อนบ้าน" นับร้อย ที่เรารู้จักกัน
ที่ที่ฉันจากมา คงมี "เพื่อนบ้าน" อีกหลายคน ที่ฉันไม่รู้จักเขา แต่เขารู้จักฉัน
ที่ที่ฉันจากมา ก็มี "เพื่อนบ้าน" มากมาย ที่ฉันรู้จักเขา แต่เขาอาจไม่เคยเห็นฉัน
หรือนี่คือ ... จุดเริ่มต้นของการตามหา
....
ฉันมาที่ใหม่ ด้วยชื่อใหม่
ไม่เหลือเค้าเดิมให้คาดเดา
ยกเว้นเสียแต่คนที่คุยกันเป็นประจำ ผ่านทางโปรแกรม chat ยอดนิยม
คงเห็นชื่อนี้เป็นชื่อแทนตัวฉันอยู่เสมอๆ
....
หรือ ฉันถือโอกาสหลบหนี
...
ก่อนพายุซัดเข้า "บ้าน" ไม่กี่วัน
ฉันตัดสินใจ ปิดประตูใส่กุญแจ "บ้านเดิม"เสีย
ด้วยมีคนบุกรุกที่ "น่ารังเกียจ" สำหรับฉัน
...
ชื่อใหม่ อาจทำให้ "เพื่อนบ้าน" หลายคนไม่คุ้นเคย
หลายคน ฉันไปเคาะรั้วบอกกล่าว ว่า "ฉันอยู่นี่"
โดยลืมบอกไปด้วยว่า "ฉัน" คนนี้ คือ คนไหนกัน
ไม่ใช่การพิสูจน์ "แฟนพันธุ์แท้"
แต่แค่อยากรู้ว่าใครสัมผัสเงาเดิมของฉันได้บ้าง
ตัวหนังสือของฉันยังเหมือนเดิม
ฉันก็ยังเป็นฉันเช่นเดิม
คุณจำฉันได้บ้างไหม ?
....
ผ่านไปพบบ้านคนคุ้นเคยเก่าๆ
ทำเอาคิดถึง ... นางฟ้าน้อย ... ที่ใครบางคนชอบเรียก
ฉันยังคิดถึง ... เจ้าตัวแสบ ... ที่กวนได้ทุกที่
แต่ฉันคิดถึง ... "ทะเลอุ่น" ... เป็นที่สุด
...
การค้นหา ยังคงดำเนินต่อไป
ทุกค่ำคืน
....
เสียงฝนยังคงตกอยู่ ไม่ขาดสาย
ฉันมองนาฬิกาที่มุมล่างขวาของจอสี่เหลี่ยม
ได้เวลาปิดมันลงอีกครั้ง
ทิ้งคำพูดก่อนนอนไว้ว่า
"ฉันเจอคุณแล้ว"
....
พรุ่งนี้ ... การค้นหาคงยังดำเนินต่อไป
พร้อมๆ กับการสำรวจ "เพื่อนบ้าน" ใหม่ๆ
คำว่า "เจอคุณแล้ว" คงดังไปพร้อมๆ กับ "ยินดีที่รู้จัก"
...
₪ ~ A n E M o S ~ ₪
